• Historia

    Wysłany dnia: przez Jacek

    „Wszystkie rzeczy widzialne tego świata są cały czas pod pieczą aniołów” (Św.Augustyn)

    „Bóg rozkazał swoim aniołom, żeby Cię strzegły na wszystkich Twoich ścieżkach.? (Ps 90,11)

    Jarmark św. Jacka

    Jarmark św. Jacka, który jest dziś dobrze znany wielu Poznaniakom, organizujemy corocznie od 1998 roku na dziedzińcu poznańskiego klasztoru Dominikanów. Misją przedsięwzięcia jest skuteczne pozyskiwanie środków finansowych na rzecz potrzebujących środowisk oraz propagowanie kultury chrześcijańskiej.

    Pomysłodawcą i organizatorem Jarmarku jest wspólnota Paleolit, działająca od 12 lat przy kościele poznańskich Dominikanów. Wywodzimy się ze środowiska Duszpasterstwa Akademickiego i jesteśmy w większości wychowankami o. Jana Góry. Staramy się żyć duchowością dominikańską. Naszym celem jest utrzymanie i pogłębienie wspólnoty osób wywodzących się z D.A. i otwartych na osoby nie związane z tym środowiskiem. Dążymy do tego poprzez modlitwę, formację i działanie. Korzystamy z opieki duszpasterskiej ojców Dominikanów i włączamy się w ich działania apostolskie (Lednica, Jamna, Hermanice, „Kochajmy dzieci” i inne).

    Na początku istnienia Paleolitu zastanawialiśmy się nad wspólnym działaniem integrującym dodatkowo grupę i umożliwiającym realizację przykazania miłości bliźniego. Kwestowaliśmy na rzecz, zwykle biedniejszych, sąsiadów zza wschodniej granicy. W ostatnich latach pomagaliśmy także potrzebującym z naszego miasta.

    Jarmark pozwala bezpośrednio zaangażować się firmom, grupom czy pojedynczym osobom w pomoc potrzebującym, umożliwia przekazywanie dóbr materialnych, które będą sprzedawane na jarmarkowych straganach albo pieniędzy, które wykorzystywane są na zakup lub wypożyczenie niezbędnych akcesoriów.

    Nie możemy też zapominać o osobach, bez których nasze przedsięwzięcie nie miałoby szans na powodzenie. To ludzie odwiedzający nasz jarmark. Biorą oni w nim udział zarówno przez zakupy, jak i wspólną zabawę, modlitwę, świadomość istnienia potrzebujących bliźnich. Jarmark daje wszystkim uczestnikom możliwość spędzenia czasu w świątecznej atmosferze, połączonej z czasem oczekiwania na Boże Narodzenie i okazanie miłości bliźniemu.

    Na naszych jarmarkach pojawiały się do tej pory różne znane osoby, miedzy innymi: prof. Stefan Jurga ? ówczesny rektor UAM, Krystyna Feldman -aktorka, Małgorzata Musierowicz ? autorka książek dla dzieci i młodzieży, Agata Młynarska ? prezenterka TV; występował m.in. zespół Gospel Joy, Siewcy Lednicy, Teatr Pinezka, oglądaliśmy pokaz woltyżerki, tance symbolizujące radosne oczekiwanie i walki rycerzy.

    Największą atrakcją dla dzieci jest zawsze przybycie Świętego Mikołaja. Na każdym Jarmarku pojawiał się on w inny, zaskakujący sposób. Przyjeżdżał na dziedziniec w bocznym wózku starego wojskowego motocykla z reniferem za kierownica, zjeżdżał na linie z klasztornej wieży, czy też przybywał w prawdziwym tirze albo tradycyjnie -na saniach zaprzęgniętych w konie.

    Pieniądze zbierane na jarmarku pochodzą ze sprzedaży ozdób świątecznych, bożonarodzeniowych kartek, kolorowych pierników, ciast, gorącej kuchni i herbaty z jarmarkowej kawiarenki, ale także z licytacji cennych przedmiotów i naszej loterii, w której każdy los wygrywa; co roku losowane są atrakcyjne nagrody główne.

    Zazwyczaj zbieraliśmy kwotę ok. 25 000 zł, która zasilała dzieła charytatywne za wschodnią granica, fundusz stypendialny dla młodzieży, wspierała działania poznańskiego klasztoru oo. Dominikanów i wspomagała organizację pomagającą odrzuconym dzieciom.

    Poniższa lista ilustruje cel jarmarku w kolejnych latach.

    I    1998    – pomoc dla domu św. Marcina de Porres w Lipawie na Łotwie, prowadzonego przez oo.Dominikanów

    II   1999   – pomoc dla Parafii w Baranowiczach na Litwie

    III  2000  – dokończenie budowy domu dziecka w Fastowie koło Kijowa oraz salki w miejscowości Tołstyn na Ukrainie

    IV   2001  – pomoc dla domu św. Marcina de Porres w Lipawie na Łotwie, prowadzonego przez oo.Dominikanów

    V    2002    – dofinansowanie Funduszu św. Jacka, którego celem jest pomoc finansowa na kształcenie dla młodych, zdolnych ludzi pochodzących z ubogich rodzin

    VI   2003   – wsparcie pracy duszpasterskiej Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa w Aczynsku na Syberii

    VII  2004  – wsparcie poznańskiego klasztoru oo. Dominikanów, (remont instalacji grzewczej)

    VIII 2005 – „Wy dajcie im jeść? (Łk. 9,13) z okazji 70-lecia Duszpasterstwa Akademickiego Dominikanów, wsparcie rozwoju ośrodka akademickiego na Lednicy – wyposażenie kuchni do Domu św. Marty – Domu Pielgrzyma, dzięki której można nakarmić niejednego zagubionego i poszukującego

    IX   2006   -„I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18;5) TPR Chrześcijański Ośrodek Adopcyjno – Mediacyjny „PRO FAMILIA”

    X    2007    – Dom Samotnej Matki im. św. Siostry Faustyny, prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, działającego w Kiekrzu.

    XI   2008   – „Bądź Aniołem, znajdź swojego” – wymiana okna na chórze wraz z remontem balkonu w kościele O.O.Dominikanów w Poznaniu

    XII  2009  – pomoc w realizacji powstającego na Ukrainie, w Starokonstantynowie na Podolu, ekumenicznego Centrum Pomocy dla Uzależnionych. Projekt ten jest ogromnym przedsięwzięciem finansowym. Aktualnie trwają prace budowlane przy wznoszeniu budynku dla 50-ciu pensjonariuszy.

    Każdorazowo prosimy organizacje, którą wspomagamy o informację zwrotna, mówiącą w jaki sposób dana grupa spożytkowała przekazane jej środki. Ta wiedza daje nam dużo satysfakcji i motywacji. Pozwala wierzyć, że naprawdę warto podejmować jarmarkowy wysiłek. Jest to tym ważniejsze, że wysiłek ten jest coraz większy. 10 lat temu byliśmy pełni entuzjazmu, energii, a przede wszystkim dysponowaliśmy sporą ilością wolnego czasu. Obecnie prawie wszyscy z nas założyli rodziny, mają małe dzieci i wiele obowiązków; dlatego coraz ważniejsze staje się zapraszanie do współpracy innych grup i wspólnot. Pomaga nam też wiele pojedynczych osób związanych z nami koleżeńsko, bywa, że włączają się ludzie zupełnie obcy, którzy po prostu gdzieś usłyszeli o jarmarku.

    XIII 2010 – pomoc finansowa Wspólnocie Cenacolo w realizacji budowy domu pomocy dla zagubionej i pogrążonej w nałogach młodzieży żeńskiej.


  • Nasza patronka

    Wysłany dnia: przez Jacek

    Naszą patronką jest św. Zdzisława

    Zdzislawa_2-420x294a

    ŻYCIORYS ŚWIĘTEJ ZDZISŁAWY

    (1215 – ok.1252)

    Zdzislawa byla pierwsza z pieciorga dzieci gleboko wierzacej rodziny szlacheckiej pana Przybyslawa z Krzyzanowa i pani Sybili, pochodzacej z poludniowych Wloch. O tej rodzinie dowiadujemy sie od cystersa imieniem Henryk Rzezbarz ze Zdiaru nad Sazawa, który w swej wierszowanej lacinskiej kronice z roku 1300 pisze: „Z Tego malzenstwa wzeszly przepiekne córki, którym dostalo sie pózniej wielkiej chwaly. Oprócz tych córek malzonkowie przyprowadzili na swiat jeszcze dwójke dzieci – chlopca, któremu nadano imie Piotr i dziewczynke, która nazwali Libuszka, które jednak wkrótce pomarly. Pierwsza z tych córek nazywala sie Zdzislawa’; (urodzona okolo roku 1220), „druga Eufemia a trzeciej, najmlodszej ze wszystkich, nadano imie EI fiszka. ”

    Rodzice pani Zdzislawy byli w kontakcie z praskim dworem królewskim Przemysla Otokara I. a potem Waclawa I. Pani Sybila, która wczesniej byla damadworu, poswiecala wiele uwagi mlodej narzeczonej, a pózniej królowej Kunegundzie, która wyszla za maz za króla Waclawa L. Pan Przybyslaw byl jednym z czolowych szlachciców morawskich pierwszej polowy 13. wieku. Mial wielki wplyw na zycie polityczne Moraw i zajmowal wazna funkcje pierwszego urzednika królewskiego na brniensku, w samym Brnie i na zamku Veveri.

    Obydwoje malzonkowie byli wspólzalozycielami klasztoru Cystersów i maryjnego kosciola w Zdiarze nad Sazawa, który przylgnal im do serca tak, ze kronikarz zdiarski pisze o panu Przybyslawie, ze byl na zewnatrz rycerzem, w sercu jednak mnichem. Podobnie mówi i o wewnetrznym i zewnetrznym zyciu pani Sybili, która owdowiala po raz trzeci i zmarla niemal jak zakonnica w poblizu zdiarskiego kosciola. Rodzina ta byla przykladna i niepowtarzalna szkola dla trzech córek, które osiagnely zasluzone uznanie i chwale za przykladne zycie malzenskie i rodzinne.
    Zdzislawa jest pierwsza z trzech sióstr, która Bóg powolal do malzenstwa. Kronikarz Henryk Rzezbarz pisze: „Gdy dziewczeta te dorosly, Hawel, Boczek i Smil wzieli je sobie za zony.”

    A teraz nastepuje swiadectwo kronikarza klasztornego o czystym malzenstwie i blogoslawionym macierzynstwie Zdzislawy i Hawla na dobrach w Jablonnem i na zamku Lemberk w pólnocnych Czechach, gdzie mlodziutka Zdzislawa z Moraw okolo roku 1240 wyszla za maz: „Hawel, zwany z Jablonnego, wybral sobie Zdzislawe za zone. Ta nastepnie, rodzac mu dzieci, zyla z nim bez zmazy”. Z tego malzenstwa wzeszlo czworo dzieci: Hawel, Malgorzata, Jaroslaw i Zdzislaw. Kronikarz notuje, ze córka „Malgorzata byla bardzo piekna i szlachetnie urodzona’; bo przeciez urodzila sie „z przepieknej matki Zdzislawy „. Takze ta rodzina byla przykladnym kosciolem domowym i przykladem cnót chrzescijanskich. Najbardziej zasluzyla sie w tym swieta zona i matka Zdzislawa.

    Zdzislawa zmarla w roku 1252 w mlodym wieku jako swieta, Boza cudotwórczyni wedlug swiadectwa kronikarza tzw. Dalimila z poczatku 14. wieku: „swietego zywota pani Zdzislawa w roku Panskim 1252 od narodzenia Jezusa Chrystusa odeszla z tego swiata. Z niej wzeszla cierpiacym wielka radosc. Pieciu zmarlych Boza moca wskrzesila. Wielu slepych oswiecila, wiele chromych i tredowatych uzdrowila i nad innymi wielkie cuda czynila. ”

    Zdzislawa zostala ogloszona blogoslawiona w Rzymie w roku 1907 i swietą w rodzinnych Morawach, w Ołomuńcu, przez slowianskiego papieza Jana Pawla II. w biezacym 1995 roku, 21 maja.

    Tłumaczenie: www.voxdomini.com.pl  (za www.vatican.va)

     

    Więcej informacji:

    Święta Zdzisława                 http://www.dominikanie.org/patronka.html

    Św. Zdzisława (j. czeski)     http://www.zdislava.cz

     

     

     


  • Statut

    Wysłany dnia: przez Jacek

    PALEOLIT jest grupą formacyjno-modlitewną absolwentów Duszpasterstwa Akademickiego oo. Dominikanów w Poznaniu.

    Celem PALEOLITU jest utrzymanie i pogłębienie wspólnoty osób wywodzących się z D.A. Grupa dąży do realizacji tych celów poprzez modlitwę, formację i działanie. Jest związana z klasztorem oo. Dominikanów, korzysta z opieki duszpasterskiej Ojców i włącza się w ich działania apostolskie. Jej początek datuje się na 16 października 1997 r.


    I. Formy działania:

    a) modlitwa:

    • wspólna Eucharystia raz w miesiącu
    • comiesięczne spotkania w małych grupach
    • modlitwa wzajemna członków grupy
    • rekolekcje i dni skupienia

    b) formacja:

    • pogłębianie wiedzy i świadomości religijnej
    • codzienna lektura cytatu z Pisma św.
    • spotkania stanowe dla mężczyzn/kobiet
    • dzielenie się doświadczeniami wiary przeżywanej na co dzień

    c) aktywność:

    • Jarmark św. Jacka mający na celu zbiórkę funduszy na cele charytatywne oraz tworzenie kultury chrześcijańskiej
    • członkowie PALEOLITU włączają się indywidualnie w działania Duszpasterstwa Akademickiego i Duszpasterstwa Rodzin (Lednica, Jamna, Hermanice, „Kochajmy dzieci” i inne)


    II. Członkowie PALEOLITU

    Członkowie grupy to absolwenci Duszpasterstwa Akademickiego oo. Dominikanów oraz ich przyjaciele, którzy zdecydowali się przestrzegać reguł wspólnego trwania grupy i zadeklarowali przynależność do wspólnoty.

    Zasadniczo należą do niej osoby pracujące.

    Deklaracja przynależności do wspólnoty Paleolit:

    Deklaruję w roku 2009/2010 uczestnictwo w życiu wspólnoty formacyjno ? modlitewnej PALEOLIT.

    Chcę żyć zgodnie z chrześcijańskimi zasadami i nauczaniem Kościoła, dążyć do świętości, modlić się i działać razem z Paleolitem.

    1. Uczestnicy zobowiązani są do:

    • brania udziału w spotkaniach Paleolitu -uczestnictwo we wspólnotowych Eucharystiach, spotkaniach w małych grupach, dniach skupienia, spotkaniach stanowych i rekolekcjach letnich,
    • przestrzegania Statutu,
    • aktywnego włączania się w działania grupy, szczególnie w przygotowanie i przeprowadzenie Jarmarku św. Jacka,
    • płacenia składki pieniężnej,
    • przygotowywania się do spotkań i brania na siebie odpowiedzialności za ich prowadzenie.
    • uczestnictwa w wyborach Koordynatorów PALEOLITU. Czynne prawo wyborcze nabywa się wraz z przystąpieniem do Paleolitu, natomiast bierne po okresie 1 roku przynależności,
    • wnoszenia propozycji, pomysłów i inicjatyw dotyczących życia grupy,
    • zapraszania swoich gości.

    2. Uczestnicy mają prawo do:

    PALEOLIT z radością przyjmuje nowe osoby według następujących zasad:

    • osoby te zostaną przyprowadzone i przedstawione przez członka grupy oraz zapoznane z zasadami działania PALEOLITU
    • nowe osoby zapraszane są na comiesięczną Mszę Świętą
    • przez min. pół roku będą uczestniczyły w działaniach formacyjno-modlitewnych PALEOLITU, bez prawa głosu przy podejmowaniu decyzji
    • wyrażą wolę przystąpienia do grupy i zobowiążą się przestrzegać jej reguł

    Nowi członkowie, o ile grupa nie wyrazi sprzeciwu co do ich przyjęcia, mogą przystąpić do PALEOLITU podczas uroczystej Mszy Świętej inaugurującej nowy rok działania grupy. Zewnętrznym wyrazem przystąpienia do PALEOLITU jest złożenie deklaracji


    III. Koordynatorzy

    PALEOLIT wybiera trzech Koordynatorów na okres jednego roku. Kandydatów może zgłosić każdy członek grupy w trybie wcześniej ustalonym. Wybory są powszechne i tajne, a wszystkie głosy są równe. Co roku skład osobowy zespołu Koordynatorów musi się zmienić co najmniej w 1/3, tzn. musi wejść do niego 1 nowa osoba. Koordynatorzy wyłaniają spośród członków PALEOLITU skarbnika i sekretarza.

    Koordynatorzy:

    • organizują grupę i jej wspólne działania
    • planują miejsca i tematykę spotkań
    • znajdują osoby przygotowujące spotkania
    • czuwają nad przebiegiem spotkań
    • koordynują funkcjonowanie małych grup we współpracy z ich szefami. Spotykają się z szefami małych grup w celu omówienia programu i spraw bieżących.
    • planują terminy, miejsce i program rekolekcji oraz dni skupienia
    • planują spotkania ze specjalnymi gośćmi
    • dbają o finanse grupy
    • przynajmniej raz w roku lub na wniosek minimum 10 osób zwołują kapitułę wyborczą
    • reprezentują PALEOLIT na zewnątrz


    IV. Spotkania PALEOLITU odbywają się według rocznego harmonogramu ustalanego przez Koordynatorów Wspólnoty oraz małych grup.

    Poniżej pliki do pobrania w formacie doc. :

    Deklaracja Członkowska Paleolit 2012/2013

    Deklaracja Sympatyka Paleolit 2012/2013

    Deklaracje Odpowiedzialnosci 2012/2013



  • Historia Paleolitu

    Wysłany dnia: przez Jacek

    Dawno, dawno temu, w poprzednim stuleciu, a nawet i w poprzednim tysiącleciu wydawało się nam, że młodość trwa wiecznie, a największym życiowym problemem jest zdanie kolejnego zaliczenia i egzaminu, a potem napisanie i obronienie pracy magisterskiej, przyszłość rysowała się wyraźnie i pięknie, a w obrazie świata łatwo odróżnialiśmy czerń od bieli, nikt z nas nie miał wątpliwości, że wybiera drogę Światła…

    W tamtym dawnym czasie powstała wspólnota Paleolit.

    Początek Wspólnoty datuje się na 16 października 1997 roku, kiedy kilka osób, wywodzących się z Duszpasterstwa Akademickiego oo. Dominikanów w Poznaniu spotkało się, by wspólnie modlić się słowami Psalmów. Od tamtego dnia powstała idea wspólnych cotygodniowych spotkań, na których gromadziło się z czasem w gościnnych domach na modlitwie i dyskusjach coraz więcej młodych ludzi wywodzących się z duszpasterstwa akademickiego, a także z szerszego kręgu znajomych, których połączyła wiara. Gromadziliśmy się również wkrótce razem raz w miesiącu wokół Stołu Eucharystycznego.

    Pierwszym opiekunem wspólnoty był o. Nikodem Brzózy OP.

    W 1998 roku  postanowiliśmy również działać na rzecz potrzebujących. Przed Świętami Bożego Narodzenia zorganizowany został pierwszy Jarmark św Jacka, który kontynuowany jest rokrocznie, przynosząc dochód przekazywany na cele charytatywne.

    Po dwóch latach powstał Statut wspólnoty, który nadał grupie rys formalny, powołany został pierwszy zespół koordynatorów pełniących swą kadencję przez rok, podjęta też została inicjatywa wspólnotowych wiosennych, letnich i jesiennych rekolekcji.

    Z każdym rokiem grupa powiększała się, co w 2000 roku zaowocowało powstaniem w ramach wspólnoty tematycznych małych grup.

    W 2001 roku naszym duszpasterzem został o. Paweł Kozacki OP.

    14.03.2010 o. Pawła Kozackiego zastąpił o. Cyprian Klahs.

     

    Nasi duszpasterze:

    nikodem100x100 o. Nikodem Brzózy OP 1997 – 2001
    Paweł100x100 o. Paweł Kozacki OP 2001 – 2010
    Cyprian100x100 o. Cyprian Klahs OP 2010 – 2015
    andrzej100x100 o. Andrzej Bujnowski OP 2015 – 2017
    Tomasz100x100 o. Tomasz Grabowski OP     od 2017

    PALEOLIT

    IMG_6881am22.10.2017 – 20 lat istnienia

    2012_10_21_0006am21.10.2012 – 15 lat istnienia

    10-lecie_m14.10.2007 – 10 lat istnienia

    091p2000_10_lubin_ampażdziernik 2000 – 3 lata istnienia